ἀπαράμυθος
ἀπαράμυθος, inexorable
ἀπαρά-μῡθος, ον, = foreg.,
- inexorable, κέαρ A. Pr. 185 (lyr.); restive, ὄμμα πωλικόν E. IA 620. [In A. ᾱπ- metri gr.]
1 inexorable
κέαρ
2 indócil
ὄμμα πωλικόν
ἀ·παράμυθος, ος, ον [ῠ]
1 inflexible ou inexorable, Eschl. Pr. 185 ||
2 non encouragé, non rassuré, Eur. I.A. 620 ||
➳ [ᾱπ p. ᾰπ] Eschl. l. c.
Étym. ἀ, παραμυθέομαι.
ἀπαράμυθος, [ῡ], nicht zu überreden, zu beschwichtigen, κέαρ Aesch. Prom. 183 [ᾱπ., nach Analogie von ἀθάνατος]; Eur. I.A. 620.
ἀπαράμυθος
= απαραμύθητος
- inexorable, Aesch.