ἀπαραλόγιστος
ἀπαραλόγιστος, not to be deceived
ἀπαρα-λόγιστος, ον,
- not to be deceived, τῶν καθηκόντων τήρησις Hierocl. in CA 10 p.437 M.; not liable to error, Nicom. Harm. 6. Adv. -τως undoubtedly, Ruf. ap. Orib. 45.30.55.
- II Act., not deceiving, Hsch. s.v. ἀπαράσημον.
I
1 que no puede ser engañado
πῶς ἂν ἀ. εἴη;
¿cómo podría no ser engañado?τὸ θεῖον
τῶν καθηκόντων ... τήρησις
2 que no se equivoca, infalible
ἀπαραλόγιστος ἡ τοῦ θεοῦ ψῆφος εἰς τὸ δικαιότατον κρῖμα
δικαστής
II no engañoso Hsch.s.u.
III adv. -ως sin posibilidad de error Ruf. en Orib.45.30.55, Const.App.2.25.13.
ἀ·παραλόγιστος, ος, ον, qui ne se laisse pas tromper, Chrys. 1, 136 ; Nyss. 2, 294 ; Jambl. V. Pyth. 115 p. 246.
Étym. ἀ, παραλογίζομαι.
ἀπαραλόγιστος, nicht zu täuschen, Aesop. 16 ; nicht täuschend, Hesych.