ἀπαράλειπτος
ἀπαράλειπτος, unintermittent
ἀπαρά-λειπτος, ον,
- unintermittent, Simp. in Ph. 213.34. Adv. -τως Syrian. in Metaph. 132.23, Procl. in Prm. p.833 S.
- 2 complete, Alex.Trall. 5.1.
I
1 no falto, completo
λόγος
2 ininterrumpido, indefinido
διαίρεσις
II adv. -ως
1 completamente
βαπτίζει
2 ininterrumpidamente, sin falta, sin excepción
καταριθμήσεις
τοῖς εἴδεσι διακοσμοῦσα
ἀπαράλειπτος, unablässig, unaufhörlich, Sp., wie Schol. Soph. Ai. 369.