ἀπαρηγόρητος
ἀπαρηγόρητος, inconsolable
ἀπαρηγόρητος, ον,
- unconsoled, Plu. Dem. 22; admitting of no consolation, συμφορά J. AJ 7.6.1.
- II not to be controlled, Men. 798, Plu. Mar. 2, Ant. 6; inexorable, Hp. Decent. 4. Adv. -τως inflexibly, Ph. 2.196.
I inconsolado
ἀ. ἐν τῷ πάθει κείμενον
II
1 que no tiene consuelo, que no admite paliativos, desolador
θανάτου φόβος
συμφορά
αἰσχύνη
2 inexorable, inapelable
τοιαύτη ἡ πρόρρησις ἀπαρηγόρητον ἐς ξύνεσιν ὁμογενέσιν
III que no hace caso, indócil, ingobernable
Ἔρως
IV adv. -ως inconsolablemente Nil.M.79.196B.
ἀ·παρηγόρητος, ος, ον :
1 que l’on ne peut satisfaire, insatiable, Mén. (Stob. Fl. 64, 3) ; Plut. Mar. 2, etc. ||
2 inconsolable, Plut. Dem. 22.
Étym. ἀ, παρηγορέω.
1. ontroostbaar; niet voor rede vatbaar.
2. onontkoombaar
ἀπαρηγόρητος, nicht zuzureden, untröstlich, Jos.; Plut., bei dem es oft auch unersättlich ist, πλεονεξίαι Mar. 2 ; ἔρως ἀρχῆς Ant. 6 ; Men. Stob. Flor. 64.3.
ἀπαρηγόρητος
παρηγορέω
- Iinconsolable, Plut.
- IInot to be advised or controlled, Plut.