ἀπαρνέομαι
ἀπαρνέομαι, to deny utterly, deny
- deny utterly, Hdt. 6.69; κλέψαντες ἀπαρνεῖσθαι Antipho 2.3.4; μή . . ἀπαρνηθεὶς γένῃ Pl. Sph. 217c; ἀπαρνηθῆναί τι to refuse, reject it, Th. l.c., etc.; ἀ. μή c. inf., τὸν . . ἀπαρνηθέντα μὴ χρᾶναι E. l.c.; οὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μή (sc. δρᾶσαι) S. Ant. 443, Aj. 96; τίνα οἴει ἀπαρνήσεσθαι μὴ οὐ . .; Pl. Grg. 461c; οἷός ἐστι μὴ ἂν ἀ. χαρίσασθαι Id. Phdr. 256a.
- 2 in Logic, opp. κατηγορεῖν, deny, Arist. APr. 41a9:—Pass., ib. 63b37.
- 3 ἀ. ἑαυτόν deny oneself, Ev.Matt. 16.24, al.
- II Pass., fut. ἀπαρνηθήσεται it shall be denied or refused, S. Ph. 527, cf. Ev.Luc. 12.9, dub. in LXX Is. 31.7: aor. ὥνθρωπος ἓν μὲν οἶδεν, ἓν δʼ ἀπηρνήθη was refused, Herod. 4.74.
I intr. decir que no, negar abs.
καὶ νῦν γέ φημι κοὐκ ἀπαρνοῦμαι
φάναι τε καὶ ἀπαρνεῖσθαι
φαμένη αὐτὸν οὐ καλῶς ποιέεν ἀπαρνεόμενον
diciendo que no hacía bien en negarἀπαρνεῖσθαι χρεών
ἀπ' ὦν ἀρνήσατο μάτηρ
negó la madre (que él estuviera)
• en lóg.
op. κατηγορεῖν
• c. or. de inf.
μηδενὶ ἐξεῖναι ἐπαρνηθῆναι ὃν ἂν βούληται φιλεῖν
que a nadie le sea lícito prohibirle amar a quien quieraκομίζετ' αὐτόν, ... τὸν τἄμ' ἀπαρνηθέντα μὴ χρᾶναι λέχη
τίνα οἴει ἀπαρνήσεσθαι μὴ οὐχὶ ... ἐπίστασθαι
¿quién crees que va a negar que sabe ...?οὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μὴ (δρᾶσαι)
κλέψαντες ἀπαρνεῖσθαι
negar haber robado
II tr.
1 negar, renegar de, repudiar c. ac. de divinidades y sus símbolos, dogmas
Ἀχαιιάδες μιν ἀπηρνήσαντο πόληες
a Letoθεούς
τὸν κύριον
τὸν νόμον
νηοὺς ... καὶ βωμούς
πίστιν
θύρσους
• c. ac. de valores no religiosos no aceptar u honrar
εἴρωνες ... τὰ ἔνδοξα ἀπαρνοῦνται
• c. ac. de pers. negar conocer
τρὶς ἐπαρνήσῃ με
me negarás tres veces
• en v. pas. ser negado, no ser reconocido
ἀπαρνηθήσεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων
ἡμεῖς οὐκ ἐ[γενό]μεθα ἀπὸ δούλης ἀπαρνηθέντες
no hemos nacido de una esclava como ilegítimos
• tb. en lit. crist.
ἀ. ἑαυτόν
negarse a sí mismo
2 c. ac. de n. de acción negarse a, rehusar
ἀπαρνηθέντα τὴν πείρασιν
habiéndose negado a sus avancesτὴν πρώτην ... χάριν ἀπαρνηθείς
ἐς χρῆσιν ἑτέρην φιλοπονίην ... ἱστορεομένην
τὰς ἐπικουρίας
• c. neutr. pron. negarse
ἓν μὲν εἶδεν, ἓν δ' ἀπηρνήθη
una cosa decía que sabía, otra que noμηδὲν ἀπαρνοῦ
no te nieguesοὐδὲν γὰρ ἀπαρνήσαντο μάγειροι
nada le negaron los cocineros
• abs. en v. pas.
ἡ ναῦς ... κοὐκ ἀπαρνηθήσεται
la nave (le llevará) y no se le negará
1. weigeren, afwijzen,
2. ontkennen, met
Strong 533
to deny, i.e. to refuse to recognize, to ignore: c. acc., of oneself (DCG, ii, 598 f.), Mt 16:24, Mk 8:34 (MM, VGT, s.v.), Lk 9:23 (WH, mg., txt., ἀρν-) of Peter's denials of Christ, Mt 26:34, 35, 75, Mk 14:30, 31, 72, Lk 22:34, 61; pass., Lk 12:9 (Cremer, 111).†
- Ito deny utterly, deny, Hdt.; followed by μή and inf., Eur., etc.: ἀπαρνηθῆναί τι to refuse, reject, Thuc.
- IIfut. ἀπαρνηθήσεται in pass. sense, shall be denied or refused, Soph., NTest.