ἀπείθεια
ἀπείθεια, disobedience
ἀπείθ-εια, ἡ,
- disobedience, X. Mem. 3.5.5, D.H. 9.41, Arr. Epict. 3.24.24; υἱοὶ τῆς ἀπειθείας Ep.Eph. 5.7; later ἀπειθία, ἡ, BGU 747ii14 (ii A.D.), etc., Gloss.
desobediencia X.Mem.3.5.5, Plb.32.13.4, 33.12.8, D.H.9.41, LXX 4Ma.8.9, 18, Arr.Epict.3.24.24, POxy.34.3.12 (II d.C.),
υἱοὶ τῆς ἀπειθείας
• personif., Herm.Sim.9.15.3, D.C.75.12.5.
ἀπείθεια, ας (ἡ)
1 désobéissance, Xén. Mem. 3, 5, 5 ; DH. 9, 41 et 50 ; Plut. Æmil. 31 ; Arr. Epict. 3, 24, 24 ; πρός τι, Clém. 159, désobéissance à qqe ch. ||
2 défiance, incrédulité, NT. Eph. 5, 7.
Étym. ἀπειθής.
ἀπείθεια, ἡ, Ungehorsam, Xen. Mem. 3.5.5 u. Sp.
ἀπείθεια
ἀπειθής
- disobedience, Xen., NTest.