ἀπιτέον
ἀπιτέον, one must go away
ἀπῐτέον, (ἄπειμι B)
- one must go away, Hp. Ep. 13, X. An. 5.3.1, Amphis 1, Luc. Herm. 82.
hay que ir
ἀπιτέον εἰς Ἄβδηράν μοι
ἀπιτέον [ῐ] vb. d’ἄπειμι 2, Xén. An. 5, 3, 1 ; Luc. Herm. 82, etc.
ἀπιτέον, man muß weggehen, Luc. Hermot. 82.