ἀπιστέω
ἀπιστέω, to disbelieve, distrust; to disobey
- to be ἄπιστος, and so:
- I disbelieve, distrust, ἐγὼ τὸ μὲν οὔ ποτʼ ἀπίστεον Od. 13.339; τύχην ἀ. E. Alc. 1130; πάντα Ar. Ec. 775, cf. Th. 7.28 (s.v.l.), X. Ages. 5.6, 8.7:—Pass., τὴν γνῶσιν τοῦ οἰκείου ἀπιστεῖσθαι was distrusted, i.e. no one could be sure of knowing, Th. 7.44; ἀ. ἐν μαρτυρίαις Antipho 2.2.7; ἐπειδὰν γνῶσιν ἀπιστούμενοι, οὐ φιλοῦσι τοὺς ἀπιστοῦντας X. Cyr. 7.2.17, cf. Hier. 4.1; ὑπὸ τῆς πατρίδος Id. Smp. 4.29, cf. Pl. Plt. 271b, Isoc. 5.49:—but mostly,
- 2 c. dat. pers., κρατέουσιν Emp. 5.1, cf. Th. 8.83, Pl. Prt. 319b, etc.: so c. dat. rei, τῷ χρησμῷ Hdt. 1.158; πῶς ἀπιστήσω λόγοις; S. Ph. 1350, cf. Th. 6.86; ἀ.τῇ ἐξ αὑτῶν ξυνέσει Id. 3.37; τοῖς ἰάμασιν IG 4.951.24 (Epid.); ἡμῖν αὐτοῖς Arist. EN 1112b10; ἀ.τινί τι disbelieve one in a thing, Hdt. 3.122; περί τινος Id. 4.96; οἷς ἠπίστησαν ἔχειν . . whom they suspected of having, Plb. 4.18.8.
- 3 c. inf., οὐδέν σʼ ἀπιστῶ καὶ δὶς οἰμῶξαι I nothing doubt that . ., S. Aj. 940; ἀ. μὴ γενέσθαι τι to doubt that it could be, Th. 1.10; ἀπιστοῦντες αὐτὸν μὴ ἥξειν Id. 2.101, cf. 4.40, Pl. Plt. 301c, R. 555a; also ἀ. μὴ οὐκ ἐπιστήμη ᾖ ἡ ἀρετή Id. Men. 89d; ἀ. πῶς . . Phd. 73b; ἀ. εἰ . . APl. 16.52 (Phil.), Ph. 2.555; ὅτι . . Pl. Men. 89d; ὡς R. 450c:—Pass., τὸ ἐπιτήδευμα ἀπιστεῖται μὴ δυνατὸν εἶναι it is not believed to be possible, Id. Lg. 839c, cf. Chrm. 168e.
- 4 abs., to be incredulous, Hdt. 8.94, cf. Ev.Marc. 16.16, etc.; νᾶφε καὶ μέμνασʼ ἀπιστεῖν Epich. 250; ἐπὶ τοῖς λεγομένοις Ph. 2.92.
- II = ἀπειθέω, disobey, τινί Hdt. 6.108, freq. in Trag. and Pl., A. Pr. 640, S. Ant. 381 (lyr.), Tr. 1183, 1224, Pl. Ap. 29c, al.: abs., to be disobedient, τοῖς ἀπιστοῦσιν τάδε in these things, S. Ant. 219, cf. 656; ἢν δʼ ἀπιστῶσι but if they refuse to comply, E. Supp. 389, cf. Pl. Lg. 941c.
- 2 to be faithless, εἰ ἡμεῖς ἀπιστοῦμεν, ἐκεῖνος πιστὸς μένει 2 Ep.Tim. 2.13.
- 3 νεκρὸς τὸν θάνατον ἀπιστούμενος belying death, Polem. Call. 55.
- III τὸ σῶμʼ οὐκ ἀπιστήσω χθονί, i.e. I will not hesitate to commit it . ., E. Heracl. 1024; τούτῳ ἠπίστησεν ἀποθανοῦσαν ἑαυτὴν ἐπιτρέψαι Lys. 31.21.
I
1 no creer, desconfiar, dudar c. ac. de abstr.
ἐγὼ τὸ μὲν οὔ ποτ' ἀπίστεον
μηδὲν θαυμαστόν
ταῦτα
τύχην
πάντα
τὴν τοῦ θεοῦ δίκην
τὴν δὲ γνῶσιν τοῦ οἰκείου ἀπιστεῖσθαι
que era inseguro el reconocimiento de los soldados propiosνεκρὸς τὸν θάνατον ἀπιστούμενος
un cadáver que no cree en su propia muerte
• c. ac. de pers.
ἐμέ
• c. dat. de abstr. esp. ‘palabras’, ‘opiniones’, etc.
λόγοις
τῷ χρησμῷ
τῇ ἐξ αὑτῶν ξυνέσει
τοῖς πράγμασι
τοῖς ἰάμασιν
τῇ τύχῃ
• c. dat. de pers.
κρατέουσιν
γυναιξί
σοὶ δὲ λέγοντι ... ἀπιστῶ
τοῖς πονηροῖς
ἡμῖν αὐτοῖς
• c. ac. de abstr. y dat. de pers. no creer a uno en algo
εἰ δέ μοι ἀπιστέεις τὰ περὶ τῶν χρημάτων
• c. prep.
περὶ τούτου
ἐπὶ τοῖς λεγομένοις
• c. complet. de inf. c. neg.
ἀ. μὴ γενέσθαι τὸν στόλον τοσοῦτον
no creer que la expedición haya sido tan grandeἀπιστοῦντες αὐτὸν μὴ ἥξειν
desconfiando de que él viniera
• c. otras complet.
ἀπιστεῖς μὴ οὐκ ἐπιστήμη ᾖ ἡ ἀρετή
dudas de que la virtud sea una cienciaἀ. πῶς ... ἐστιν
ἀ. εἰ
ἀ. ὡς
• abs. ser desconfiado, no fiarse, no creer
νᾶφε καὶ μέμνασ' ἀπιστεῖν
sé sobrio y recuerda no fiarte
• en sent. relig. ser incrédulo
οἱ ἀπιστοῦντες
los infieles, los incrédulos (paganos y judíos)
• en v. pas. de pers. ser sospechoso, resultar sospechoso, ser mirado con desconfianza
ἐν μαρτυρίαις
ὑπὸ τῆς πατρίδος
ἐπειδὰν γνῶσιν ἀπιστούμενοι, οὐ φιλοῦσι τοὺς ἀπιστοῦντας
luego de que se dan cuenta de que resultan sospechosos, no gustan de los que desconfian
2 dejar de confiar o encomendar c. dat. y ac. de cosa
τὸ γὰρ σῶμ' οὐκ ἀπιστήσω χθονί
en cuanto al cadáver, lo encomendaré a su tierra
3 c. inf. sin neg., de toda acción o pensamiento acompañado de desconfianza
οὐδέν σ' ἀπιστῶ καὶ δὶς οἰμῶξαι
no me extraño de que gimas dos vecesἠπιστέατο ἐπὶ διαβολῇ εἰπεῖν Καμβύσεα
estaban convencidos en su incredulidad de que con ánimo de calumnia había dicho Cambises ...ἐκείνη γὰρ τούτῳ μὲν ἠπίστησεν ἀποθανοῦσαν ἑαυτὴν ἐπιτρέψαι
aquella (su madre) no le confió ni siquiera su propio entierro una vez muertaοἷς ἠπίστησαν ἔχειν κεκρυμμένον διάφορον
de los cuales sospechaban que tenían oculto el dinero
II
1 desobedecer ref. a ‘órdenes’, ‘exhortaciones’ o a quienes las da, c. dat.
ὑμῖν
τοῖς βασιλείοισ<ιν> ... νόμοις
ἐφετμαῖς οὐκ ἀπιστοῦσαι σέθεν
• c. ac.
τοῖς ἀπιστοῦσιν τάδε
• abs. no obedecer, negarse
ἢν δ' ἀπιστῶσι
2 abs. ser infiel, desleal, traidor
• en sent. religioso
εἰ ἀπιστοῦμεν, ἐκεῖνος πιστὸς μένει
1. niet geloven, wantrouwen,
2. betwijfelen; met (
3. niet gehoorzamen, ontrouw zijn (aan), met dat.:
2) = ἀπειθεῖν, B.A. p. 424, nicht gehorchen, ungehorsam sein, Soph. Ant. 219, 377, 652 ; Her. 6.108 ; Plat. Soph. 258c u. öfter ; auch bei Xen. u. Folgdn.
3) Eur. Heracl. 1024 τὸ σῶμʼ οὐκ ἀπιστήσω χθονί, anvertrauen.
[ἄπιστος.]
To disbelieve: τό Od. 13.339.
Strong 569
**
1. to disbelieve, be faithless: Mk 16:11, 16, Lk 24:11, 41, Ac 28:24, I Pe 2:7; so prob. also Ro 3:3, II Ti 2:13 (ICC, CGT, in ll.; MM, s.v.).
2. = ἀπειθέω (Hdt.; on this sense in Ro 3:3, II Ti 2:13, v. Vaughan on Ro 3:3; Lft., Notes, 265; Thayer, s.v.).†
- to be ἄπιστος, and so,
- Ito disbelieve, distrust, mistrust, c. acc., Od., Eur.:—Pass. to be distrusted, Thuc., Xen.
- 2c. dat. pers., Hdt., Attic; ἀπ. τινί τι to disbelieve one in a thing, Hdt.; τινι περί τι Hdt.:—absol. to be distrustful, incredulous, Hdt.
- 3c. inf. to doubt that . ., Soph.; ἀπ. μὴ γενέσθαι τι to doubt that it could be, Thuc.
- II= ἀπειθέω, to disobey, τινί Hdt., Attic: —absol. to be disobedient, refuse to comply, Soph., Eur.
- IIIτὸ σῶμʼ οὐκ ἀπιστήσω χθονί, i. e. I will not hesitate to commit it to the earth, Eur.
-
…μὴ οἶδα εἰ καὶ ἀγαθὰ ὄντα τυγχάνει οὐδέποτε φοβήσομαι οὐδὲ φεύξομαι · ὥστε οὐδʼ εἴ με νῦν ὑμεῖς ἀφίετε Ἀνύτῳ ἀπιστήσαντες, ὃς ἔφη ἢ τὴν ἀρχὴν οὐ δεῖν ἐμὲ δεῦρο εἰσελθεῖν ἤ, ἐπειδὴ εἰσῆλθον, οὐχ οἷόν τʼ εἶναι…
Plato, Apology
-
…ἐστι · τοῦτο λέγων δοκεῖ ἔμοιγε καλῶς λέγειν. ἀλλὰ μέντοι, ἦν δʼ ἐγώ, Σιμωνίδῃ γε οὐ ῥᾴδιον ἀπιστεῖν σοφὸς γὰρ καὶ θεῖος ἀνήρ τοῦτο μέντοι ὅτι ποτὲ λέγει, σὺ μέν, ὦ Πολέμαρχε, ἴσως γιγνώσκεις ,…
Plato, Republic
-
…πρῶτον πέμψαντες κήρυκας ἐδέοντο αὐτῶν δοῦναι τῶν νεκρῶν ἀναίρεσιν, νομίζοντες ἀνδρῶν μὲν ἀγαθῶν εἶναι ζῶντας τοὺς ἐχθροὺς τιμωρήσασθαι, ἀπιστούντων δὲ σφίσιν αὐτοῖς ἐν τοῖς τῶν τεθνεώτων σώμασι τὴν εὐψυχίαν ἐπιδείκνυσθαι · οὐ δυνάμενοι δὲ τούτων τυχεῖν ἐστράτευσαν ἐπʼ αὐτούς…
Lysias, Speeches
-
…. ἐγὼ γὰρ τοῦτο, ὦ Πρωταγόρα, οὐκ ᾤμην διδακτὸν εἶναι, σοὶ δὲ λέγοντι οὐκ ἔχω ὅπως ἂν ἀπιστῶ. ὅθεν δὲ αὐτὸ ἡγοῦμαι οὐ διδακτὸν εἶναι μηδʼ ὑπʼ ἀνθρώπων παρασκευαστὸν ἀνθρώποις, δίκαιός εἰμι εἰπεῖν. ἐγὼ γὰρ…
Plato, Protagoras
-
…νερτέρων τόδʼ ᾖ. οὐ ψυχαγωγὸν τόνδʼ ἐποιήσω ξένον. ἀλλʼ ἣν ἔθαπτον εἰσορῶ δάμαρτʼ ἐμήν ; σάφʼ ἴσθʼ · ἀπιστεῖν δʼ οὔ σε θαυμάζω τύχῃ. θίγω, προσείπω ζῶσαν ὡς δάμαρτʼ ἐμήν ; πρόσειπʼ · ἔχεις γὰρ πᾶν ὅσονπερ…
Euripides, Alcestis
-
…ἑτέρας ὡς ἐλέχθη τε καὶ τίνα τρόπον ἐπράχθη σαφῶς ἐκδιηγουμένης. οὐ μὴν ῥᾳδίως αὐτῇ προσεῖχον τῷ μεγέθει τοῦ τολμήματος ἀπιστοῦντες, ἐπεχείρουν τε τὸ πῦρ σβεννύναι καὶ ταχέως ὁδὸν διʼ αὐτοῦ τεμόντες τῶν βασιλείων ἐντὸς ἐγένοντο. καὶ τῷ πλήθει…
Flavius Josephus, Jewish War
-
…τύχας ἐνταῦθʼ, ὅπου μέλλοι τις οἴσεσθαι δάκρυ πρὸς τῶν κλυόντων, ἀξίαν τριβὴν ἔχει. οὐκ οἶδʼ ὅπως ὑμῖν ἀπιστῆσαί με χρή, σαφεῖ δὲ μύθῳ πᾶν ὅπερ προσχρῄζετε πεύσεσθε · καίτοι καὶ λέγουσʼ αἰσχύνομαι θεόσσυτον χειμῶνα καὶ διαφθορὰν μορφῆς…
Aeschylus, Prometheus Bound
-
…. ἰώ μοί μοι. χωρεῖ πρὸς ἧπαρ, οἶδα, γενναία δύη. ἰώ μοί μοι. οὐδέν σʼ ἀπιστῶ καὶ δὶς οἰμῶξαι, γύναι, τοιοῦδʼ ἀποβλαφθεῖσαν ἀρτίως φίλου. σοὶ μὲν δοκεῖν ταῦτʼ ἔστʼ, ἐμοὶ δʼ ἄγαν…
Sophocles, Ajax
-
…ἦν, ἢ εἴ τι τῶν τότε πόλισμα νῦν μὴ ἀξιόχρεων δοκεῖ εἶναι, οὐκ ἀκριβεῖ ἄν τις σημείῳ χρώμενος ἀπιστοίη μὴ γενέσθαι τὸν στόλον τοσοῦτον ὅσον οἵ τε ποιηταὶ εἰρήκασι καὶ ὁ λόγος κατέχει. Λακεδαιμονίων γὰρ εἰ ἡ πόλις…
Thucydides, The Peloponnesian War
-
…ἀλλʼ εἴσʼ ἑτοῖμοι τοῦ νεκροῦ γʼ ἐπίσκοποι. τί δῆτʼ ἂν ἄλλο τοῦτʼ ἐπεντέλλοις ἔτι ; τὸ μὴ ʼπιχωρεῖν τοῖς ἀπιστοῦσιν τάδε. οὔκ ἔστιν οὕτω μῶρος ὃς θανεῖν ἐρᾷ. καὶ μὴν ὁ μισθός γʼ, οὗτος · ἀλλʼ ὑπʼ…
Sophocles, Antigone