ἀπλήρωτος
ἀπλήρωτος, insatiable
ἀπλήρωτος, ον,
- insatiable, Phld. Mus. p.78 K., Ph. 2.266, al., Luc. Merc.Cond. 39; Ἁιδης IG 14.1754; πάντων Plu. Cupid. 2.524b; unsatisfied, Gal. 17(1).597.
- 2 unfilled, Poll. 1.121; τὸ ἀ. absence of satiety, Plot. 5.8.4.
I
1 vacío
σκάφη
2 insatisfecho
ἀ. οὖν ἡ χρεία τῆς ἀναπνοῆς ... κίνδυνον ἐπάγει
II inasociable
κόρος
γαστρὸς ἡδοναί
ἀπλήρωτός σού ἐστιν ἡ ἐπιθυμία
insaciable es tu codiciaᾌδης
• c. gen.
πάντων
• subst. τὸ ἀ. insaciabilidad Phld.Mus.78K., Plot.5.8.4.
ἀ·πλήρωτος, ος, ον, insatiable, Anth. App. 122 ; Luc. M. cond. 39 ; avec le gén. Plut. M. 524b.
Étym. ἀ, πληρόω.
ἀπλήρωτος, nicht angefüllt, unersättlich, Sp., wie Luc. Merc.cond. 39.
ἀπλήρωτος
- insatiable, Luc., Anth.