About Report a problem

Menu

ἀπονοέω

ἀπονοέω

I en v. med.-pas.

1 estar desesperado, exasperado, fuera de sí πρὸς ἀνθρώπους ἀπονενοημένους Th.7.81, ἀπονοηθέντας διαμάχεσθαι X.HG 6.4.23, cf. 7.5.12, Plb.16.31.1, UPZ 7.15 (II a.C.), LXX 1Es.4.26, IG 9(2).1201.3 (Metona)

• ἀπονενοημένος que ha perdido el juicio, insensato D.19.69, 25.32, Isoc.8.93, Thphr.Char.6.1, Pall.H.Laus.35.15, Philostr.VS 575, <ε>ἰώθαμεν καὶ ἡμεῖς μαινομένους καὶ ἀπονενοημένους σωφρονίζειν A.Al.11B.4.11, cf. 14.

2 rebelarse μετέλαβεν ἀπονενοῆσθαι τὸν Φίλιππον ἐν Ἀντιοχείᾳ LXX 2Ma.13.23.

3 ἀπονοούμενοι· οὐ μνημονεύοντες Hsch.

II en v. act.

1 hacer desesperar c. ac. αὐτούς I.AI 18.25.

2 hacer orgulloso, soberbio ἵνα μὴ πάλιν αὐτοὺς ἀπονοήσῃ Chrys.M.58.614

• tb. en v. med. ensoberbecerse Chrys.M.58.613.

Saved

Recent