ἀπονοέω
I en v. med.-pas.
1 estar desesperado, exasperado, fuera de sí
πρὸς ἀνθρώπους ἀπονενοημένους
ἀπονοηθέντας διαμάχεσθαι
•
ἀπονενοημένος
que ha perdido el juicio, insensato<ε>ἰώθαμεν καὶ ἡμεῖς μαινομένους καὶ ἀπονενοημένους σωφρονίζειν
2 rebelarse
μετέλαβεν ἀπονενοῆσθαι τὸν Φίλιππον ἐν Ἀντιοχείᾳ
3
ἀπονοούμενοι· οὐ μνημονεύοντες
II en v. act.
1 hacer desesperar c. ac.
αὐτούς
2 hacer orgulloso, soberbio
ἵνα μὴ πάλιν αὐτοὺς ἀπονοήσῃ
• tb. en v. med. ensoberbecerse Chrys.M.58.613.