ἀποπατητέον
ἀποπατητέον, one must ease oneself
ἀποπᾰτ-ητέον,
- one must ease oneself, Ar. Ec. 326.
hay que hacer del cuerpo Ar.Ec.326.
ἀποπατητέον [πᾰ] vb. d’ἀποπατέω, Ar. Eccl. 326.
ἀποπατητέον, one must ease oneself
hay que hacer del cuerpo Ar.Ec.326.