ἀποπνέω
ἀποπνέω, to breathe forth
- breathe forth, of the Chimaera, δεινὸν ἀποπνείουσα πυρὸς μένος Il. 6.182; [φῶκαι] πικρὸν ἀποπνείουσαι ἁλὸς . . ὀδμήν Od. 4.406; ἀ. ἔπος στόματος Pi. P. 4.11; θυμὸν ἀποπνείων giving up the ghost, Il. 4.524; so without θυμόν, Batr. 99, Nic.Dam. p.61 D., Phleg. Mir. 3; ἀ. ψυχήν Simon. 52; ἡλικίαν Id. 115, Pi. I. 7(6).34; ἀ. τὴν δυσμένειαν to blow it off, get rid of it, Plu. Them. 22:—Pass., ἀποπνεῖται ἡ ἀτμίς Arist. Pr. 937a7.
- b causal in Pi. N. 1.47 χρόνος ἀπέπνευσεν ψυχάς made them give up the ghost.
- 2 breathe hard, take breath, Arist. HA 587a5; exhale, evaporate, ψυχὰς ὥσπερ ὁμίχλας ἀποπνεούσας τῶν σωμάτων Plu. Vind. 2.560c.
- 3 in Com., = ἀποπέρδω, AB 439.
- II smell of a thing, c. gen., Luc. Hist.conscr. 15; χθιζῆς μέθης Plu. Lib.educ. 2.13f; but also τοῖον ἀπέπνεε λείψανα so they smelt, A.R. 2.193; τοῦ χρωτὸς ἥδιστον ἀ. Plu. Alex. 4; ἀ. τι τοιοῦτον Id. QConv. 2.695e.
- 2 exhale (and so lose) the scent, Thphr. HP 9.16.2, cf. Plu. QConv. 2.692c; τὸ βρομῶδες ib. An seni 791b.
- III blow from a particular quarter, αὔρη οὐκ ἀ. ἀπὸ θερμῶν χωρέων Hdt. 2.27, cf. 19; ἀπὸ τῆς γῆς Arist. Mete. 366a33, al.; τὸ ἀποπνέον Id. Pr. 933a39: impers., ἀποπνεῖ ἀπὸ τῆς θαλάττης there is a breeze from the sea, ib. 933a27, 943b4.
- IV Pass., to be blown out, of a light, Plu. Aet.Gr. 2.281b.
I tr.
1 exhalar, echar principios vitales cuya pérdida trae la muerte
θυμόν
ψυχάν
τὰ ψύχεα
ἁλικίαν
αἰῶνα
• causativo
χρόνος ψυχὰς ἀπέπνευσεν μελέων ἀφάτων
• abs. expirar, morir
ὅταν μηκέτι δύνωνται κινεῖν (πνεύμονα) τελευτῶσιν ἀποπνεύσαντες
•
τεθναίην ὅτ' ἐκεῖνον ἀποπνεύσαντα πυθοίμην
• gener. exhalar, echar
πυρὸς μένος
τὸ (ἔπος) ... ἀθανάτου στόματος
• fig. desfogar
τὴν δυσμένειαν εἰς ταύτην τὴν ἀτιμίαν
2 de olores exhalar, expeler, oler c. ac. compl. dir. o adv.
πικρὸν ... ὀδμήν
τοῖον ... ἀπέπνεε λείψανα δαιτός
τοῦ χρωτός ἥδιστον ἀπέπνει
exhalaba de su cuerpo olor agradabilísimo
• exhalar por completo
τὸ βρομῶδες
• c. gen. oler a
χθιζῆς μέθης
(μύρου)
• fig.
γυνὴ δὲ ἀποπνείτω Χριστοῦ
II intr.
1 del viento soplar
ἀποπνέει ... ἀπὸ θερμέων χωρέων
ἀπὸ τῆς θαλάσσης
ἐκ τῆς γῆς
2 de pers. expulsar el aire, espirar, soplar
ἐὰν μεταξὺ ἀποπνεύσωσιν ἀποβιαζόμεναι τῷ πνεύματι
• peerse, AB 439.5.
3 de diversos elementos exhalarse, evaporarse del agua
ὅταν ἀποπνῇ τῇ γῇ
ὅταν ἀποπνεύσῃ τὸ θερμόν
• de las almas desvanecerse, evaporarse
ψυχὰς ... ὥσπερ ὀμίχλας ἢ καπνοὺς ἀποπνεούσας σωμάτων
• en v. med. mismo sent.
ἀποπνεῖται ἡ ἀτμίς
4 airearse, orearse y por lo tanto perder su virtud, de ciertas plantas cortadas y guardadas de forma especial
πρὸς τὸ μὴ ἀποπνεῖν
ἐξανθεῖ γὰρ καὶ ἀποπνεῖ διερωμένου πολλάκις
1. uitblazen, uitademen, uitwasemen,
2. ruiken naar,
3. waaien vanuit (van winden):
1) aushauchen, πῦρ, von der Chimära, Il. 6.182 ; ὀδμήν Od. 4.406 ; θυμόν, den Geist aushauchen, Il. 13.654, 4.524 ; ohne Zusatz, sterben, Diosc. 9 (V.193), Batrach. 99 ; auch ψυχήν ; ähnl. Pind. N. 1.47 χρόνος ψυχὰς μελέων ; ἔπος ἀπέπνευσε στόματος P. 4.11 ; εὐανθέα ἁλικίαν I. 6.34 ; δυσμένειαν φθόνος ἀποπνεῖ Plut. Themist. 22 ; Sp. bes. vom Geruch, τοῖον ἀπέπνει λείψανα, so tochen, Ap.Rh. 2.193 ; auch τινός Luc. conscr. hist. 15 θυμοῦ ἀττικοῦ ; Plut. μέθης educ.lib. 18 ; ἥδιστον ἀποπνεῖ τις τοῦ χρωτός, die Haut hat eine angenehme Ausdünstung, Alex. 4 ; nach Suid. feinerer Ausdruck für πέρδεσθαι ; – φῶς ἀποπνεῖται, wird ausgeblasen, Plut. qu.Rom. 72.
2) von etwas her wehen, ἀπὸ θερμῶν χωρέων Her. 2.27.
- 1breathe out ἔπος Αἰήτα τό ποτε ζαμενὴς παῖς ἀπέπνευσʼ ἀθανάτου στόματος uttered P. 4.11 met., εὐανθέʼ ἀπέπνευσας ἁλικίαν προμάχων ἀνʼ ὅμιλον (ἐπελεύτησας Σ.) I. 7.34 ἀγχομένοις δὲ χρόνος ψυχὰς ἀπέπνευσεν μελέων ἀφάτων caused them to gasp out their lives N. 1.47
- Ito breathe forth fire, etc., Hom.; θυμὸν ἀπ. to give up the ghost, Il.; ἀπ. τὴν δυσμένειαν to get rid of it, Plut.
- IIto blow from a particular quarter, of winds, Hdt.
- IIIto smell of a thing, c. gen., Plut.