ἀπόπολις
ἀπόπολις, far from the city, banished
ἀπόπολις, poet. ἀπό-πτολις, ι, gen. ιδος and εως,
- far from the city, banished, ἀ. ἔσει A. Ag. 1410 (lyr.), cf. S. OT 1000, OC 208, E. Hyps. Fr. 44; ἀπόπτολιν ἔχειν τινά S. Tr. 647 (lyr.).
ausente, desterrado, exiliado de la ciudad
ἀπόπολις δ' ἔσῃ, μῖσος ὄβριμον ἀστοῖς
ἀπό·πολις (ὁ, ἡ) banni de la cité, exilé, Eschl. Ag. 1410.
Étym. ἀπό, πόλις.
ἀπόπολις, (fern von der Stadt) entfernt, Aesch. Ag. 1884. S. ἀπόπτολις.
ἀπόπολις
- far from the city, banished, Aesch., Soph.