ἀποπυητικός
ἀποπυητικός, suppurative
ἀποπῡ-ητικός, ή, όν,
- suppurative, Hp. Coac. 282, Epid. 2.3.6.
medic. que supura
φλεγμονή
ἀποπυητικός, ή, όν [ῡ] propre à faire suppurer, suppuratif, Hpc. 165f, 1025b.
Étym. ἀποπυέω.
ἀποπυητικός, [ῡ], zum Vereitern dienlich, Hippocr.