ἀπόπτωσις
ἀπόπτωσις, falling off
ἀπό-πτωσις, εως, ἡ,
- falling off or away, ὀστέων Hp. Mochl. 35; ἀνθέων Dsc. Praef. 8.
- 2 ἀ. τῆς ἀρχῆς deposition, Ath. 12.530a.
- 3 direction in which a force is exerted, Ph. Bel. 73.7.
- 4 vanishing, disappearance, negation, τὸ μηδαμῶς ὂν ἀ. ἐστι τοῦ ὄντος Dam. Pr. 8; eclipse, τοῦ εἰδώλου ib. 433.
- II declension from, καθήκοντος Chrysipp.Stoic. 2.51, M.Ant. 10.12, Procl. Inst. 209 (pl.); τῆς εὐσεβείας Hierocl. in CA 11 p.442 M.; κατὰ ἀπόπτωσιν, opp. κατὰ κατόρθωσιν, Herm. in Phdr. p.166 A.
I
1 desprendimiento, caída
ὀστέων
ἀνθέων
ἀ. τῆς Σύρων ἀρχῆς
caída del imperio sirio
• desatamiento de vendas, Hp. en Erot.25.3.
2 fuerza de retroceso de una máquina de guerra, Ph.Bel.73.7 (var.).
II
1 negación, desaparición
τὸ μηδαμῶς ὄν, ἀ. ἐστι τοῦ ὄντος
τοῦ εἰδώλου
2 fracaso, fallo
κατὰ ἀπόπτωσιν op. κατὰ κατόρθωσιν
op. τελειότης
III abandono, incumplimiento
καθήκοντος
τῆς εὐσεβείας
ἀπόπτωσις, εως (ἡ) chute, particul. chute de choses qui se détachent (fragments d’os, escarres, etc.) Hpc. 860d ; P. Eg. 6, 79, etc. ; fig. ruine (d’un empire) Ath. 530a.
Étym. ἀποπίπτω.
ἀπόπτωσις, ἡ, das Abfallen, ἀνθῶν Diosc. proœm. lib. 1 ; τῆς ἀρχῆς, das vom Throne Gestoßensein, Ath. XII.530a.