ἀρείφατος
ἀρείφατος, slain by Ares
ἀρεί-φᾰτος, Ep. ἀρείφατος, ον, (cf. φόνος, πέφαται)
- slain by Ares, i.e. slain in war, Il. 19.31, etc.; ψυχαί [Heraclit.]136, cf. 24; φόνοι Ἀ. E. Supp. 603 (lyr.).
- 2 later, = Ἄρειος, martial, Ἀ. ἀγών, λῆμα, A. Eu. 913, Fr. 147; κόποι E. Rh. 124.
- 3 slaying in war, ἀνέρες Orph. A. 514.
1 matado por Ares, muerto en el combate
φῶτες
ἄνδρες
ψυχαί
φόνοι ἀ.
muertes causadas por la guerraνέκυες
2 que mata en el combate, marcial, valiente, belicoso
ἀγῶνες
λῆμα
κόποι
ἀνέρες
ἄνδρες
ἀρεί·φατος, ος, ον [ᾰᾰ]
1 tué par Arès, c. à d. dans le combat, Il. 19, 31 (ion. ἀρηΐφατος) ||
2 qui tue dans le combat, c. à d. belliqueux, vaillant, Eschl. Eum. 913 ; Eur. Rhes. 124 ; Orph. Arg. 514.
Étym. Ἄρης, vb. de θείνω.
1. in de strijd gedood.
2. krijgshaftig, strijdlustig.
ἀρείφατος, vom Ares, od. im Kriege getötet. Bei Aesch. Eum. 873 frg. 135 scheint ἀγών, λῆμα ἀρ. akt. im Kampfe tötend, od. übh. kriegerisch zu bedeuten, vgl. Orph. Arg. 514 ; Eur. φόνοι ἀρ. Suppl. 603. Vgl. ἀρηΐφατος.
ἀρείφατος
*φένω
- Islain by Ares, i. e. slain in war, Il., Eur.
- II= Ἄρειος, Aesch.