ἄρειος
1. van pers. krijgshaftig, strijdlustig; subst.
2. van zaken van de strijd, krijgs-, oorlogs-:
3. in plaatsnamen van Ares, in Athene:
ἄρειος, ον, fem. ἀρεία Eur. Herc.Fur. 413 ; den Ares betreffend, ihm geweiht, kriegerisch ; comp. ἀρειότερος bei Sp., wie Coluth. 66, Agath. 67 (XI.376), = ἀρείων. Vgl. ἀρήϊος.
ἄρειος : see ἀρήιος.