ἀροτός
ἀροτός, arable
ἀρ-οτός, ή, όν,
- arable, Theognost. Can. 95.
- II ἀροτόν· τὸν ὁλκὸν τοῦ Ἕκτορος ἢ τὸ ἀντίσταθμον A. Fr. 270 (ap. Hsch.).
arable
γῆ
ἀροτός, ὁ,
1) die Zeit des Ackerns, Hes.
2) das Jahr, Soph. Tr. 69, 822. S. ἄροτος.
1) die Zeit des Ackerns, Hes.
2) das Jahr, Soph. Tr. 69, 822. S. ἄροτος.