ἀρότης
ἀρότης, plougher
ἀρ-ότης, ου, ὁ,
- = foreg., Pi. I. 1.48, Hdt. 4.2, Pherecr. 130; βόες ἀ. Hp. Art. 8, cf. Ael. VH 5.14; Πιερίδων ἀρόται workmen of the Muses, i.e. poets, Pi. N. 6.32; ἀ. κύματος seaman, Call. Fr. 436.
1 gener. campesino, labrador Pherecr.137.1, Plu.2.406c, Nonn.D.1.111, A.D.Adu.135.16
• op. νομάδες:
Σκύθαι ... οὐ γὰρ ἀρόται εἰσὶ ἀλλὰ νομάδες
• arador, yuntero
βοῶν οἱ ἀρόται
• fig.
Πιερίδων ἀρόται
aradores de las Musas e.d. los poetas
•
ἀρόται κύματος
los marinos
2 como adj. de labor
βοῦς
ἀρότης, ου (ὁ) [ᾰ]
1 laboureur, Pd. I. 1, 48 ; N. 6, 33 ; Hdt. 4, 2, etc. ; fig. Call. fr. 436 ||
2 adj. qui laboure, Hpc. Art. 784 ||
➳ Dor. ἀρότας [τᾱ] Pd. ll. cc.
Étym. cf. ἀροτήρ.
ἀρότης, ὁ, = ἀροτήρ, Pind. I. 1.48, N. 6.33 ; Ap.Rh. 1.1217 ; βοῦς Ael. V.H. 5.14 ; κύματος, Schiffer, Callim. frg. 436.
For Pindar, see also: ἀρότας