ἀσελγέω
ἀσελγ-έω, late form of ἀσελγαίνω, Sch. Ar. Pl. 1093.
ser de costumbres depravadas Sch.Ar.Pl.1093.
ἀσελγέω-ῶ, être déréglé ou impudent : τὰ ἠσελγημένα, Dém. 521, 2, actes impudents ||
➳ Pl. q. pf. pass. réc. 3 sg. ἠσέλγητο, Jos. A.J. 17, 5, 6.
Étym. ἀσελγής.
ἀσελγέω, = ἀσελγαίνω, τὰ ἠσελγημένα, aus Frechheit verübte Taten, Dem. 21.19.