ἀστρατήγητος
ἀστρατήγητος, never having been general
ἀστρᾰτήγ-ητος, ον,
- never having been general, Pl. Alc. 2.142a.
- 2 incapable of command, no general, Cic. Att. 7.13.1, cf. 8.16.1 (Sup.), Onos. 33.5. Adv. ἀκόσμως καὶ -τως App. BC 1.47, cf. Hierocl. p.17 A.
- II without a general, J. BJ 2.12.4.
I
1 que no ha sido general Pl.Alc.2.142a.
2 inepto para el mando Cic.Att.136.1, 166.1, Onas.33.5.
3 inepto para las estratagemas militares
τὰς τῶν βαρβάρων γνώμας οὐ παντάπασιν ἀστρατηγήτους
II carente de mando
τὰ πλήθη
III adv. -ως sin general
ἀκόσμως καὶ ἀ.
ἀ·στρατήγητος, ος, ον [ᾰτ]
1 sans général, Jos. B.J. 2, 12, 4 ||
2 qui n’a pas exercé le commandement, Plat. 2 Alc. 142a ||
3 incapable de commander, Cic. Att. 7, 13.
Étym. ἀ, στρατηγέομαι.
ἀστρατήγητος, 1) nicht von einem Feldherrn angeführt, Jos.
2) der nicht Feldherr gewesen, Ggstz ἐστρατηγηκώς Plat. Alc. II, 142b.
3) ein schlechter Feldherr, Arist. Polit. 5.9 ; Cic. ad Att. 7.13a.
2) der nicht Feldherr gewesen, Ggstz ἐστρατηγηκώς Plat. Alc. II, 142b.
3) ein schlechter Feldherr, Arist. Polit. 5.9 ; Cic. ad Att. 7.13a.