ἀσύλωτος
ἀσύλωτος [ῡ], ον,
- = foreg., πύργος BSA 17.231 (Pamphyl.).
ἀ·σύλωτος, ος, ον [ῡ] où il n’y a rien à dépouiller, nu, Call. Dian. 213 dout.
Étym. ἀ, *συλόω de σῦλον.
ἀσύλωτος, ὦμοι, entblößte Schultern, Callim. Dian. 213, l.d.