ἀσύμβατος
ἀσύμβατος, not coming to terms
ἀσύμ-βᾰτος, Att. ἀξ-, ον,
- not coming to terms, τὸ ἀξ. Th. 3.46; ἀ. ἐχθρός Ph. 1.223; ἀντίθεσις ἀ. irreconcilable, Plu. Frig. 2.946e, cf. Procl. Inst. 28, Dam. Pr. 5. Adv. -τως, ἔχειν to be irreconcilable, Ph. Fr. 24 H., Plu. Cic. 46: neut. pl. as Adv., ἀσύμβατα μνησικακοῦντες Ph. 2.520.
- 2 not comparable, disparate: εἰς ἕτερα ἀ. incongruous in other respects, Gal. 5.540.
- 3 τραῦμα ἀ. wound that will not close up, heal, Aret. CA 2.2.
- II Act., bringing no agreement, κοινολογία Plb. 15.9.1.
I
1 que no se puede juntar, irreconciliable
ἐχθρὸς ἀ.
ἀντίθεσις ἀ.
εἰ γὰρ ἑκάτερον μένοι ὅ ἐστιν, ἀσύμβατα ἔσται
•
πολλὰ ἀσύμβατα ... εἰς ἕτερα
hay muchas cosas discordantes respecto a otras
• neutr. plu. como adv.
ἀσύμβατα μνησικακοῦντες
guardando rencor en forma irreconciliable
2 que no llega a un acuerdo
ἀσύμβατον ποιησάμενοι κοινολογίαν
• subst. τὸ ἀ. falta de acuerdo Th.l.c.
3 medic.
τρῶμα ἀ.
herida que no se cierra
II adv. -ως sin acuerdo
ἀσπόνδως καὶ ἀσυμβάτως ἔχοντες
ἀ·σύμβατος, anc. att. ἀξύμβατος, ος, ον [βᾰ] qui ne peut se réunir, d’où :
I dont les chairs ne peuvent se rapprocher (plaie), qui ne peut se fermer (blessure) Arét. ||
II fig.
1 qui ne peut s’accorder, qui ne se prête à aucun accommodement, irréconciliable, Plut. M. 946e ; τὸ ἀσύμβατον, Thc. 3, 46, dispositions irréconciliables ||
2 où l’on ne peut s’entendre (entretien, conférence) Pol. 15, 9.
Étym. ἀ, συμβαίνω.
ἀσύμβατος, unvereinbar, τὸ ἀσ., Abneigung gegen einen Vergleich, Thuc. 3.46 ; κοινολογία, eine Unterhandlung, bei der man sich nicht einigen kann, Pol. 15.9 ; τραῦμα, eine Wunde, die nicht zuheilen will, Med.
• Adv. ἀσυμβάτως , ἔχειν, nicht einig werden können, Plut. Dio 21.
• Adv. ἀσυμβάτως , ἔχειν, nicht einig werden können, Plut. Dio 21.
ἀσύμβατος
συμβαίνω
- not coming to terms, Thuc.:—adv., -τως ἔχειν to be irreconcilable, Plut.