ἀφανδάνω
ἀφανδάνω, to displease, not to please
ἀφανδάνω, Ion. aor. inf. ἀπαδεῖν Hdt. 2.129:—
- displease, not to please, εἰ δʼ ὑμῖν ὅδε μῦθος ἀφανδάνει Od. 16.387; σοὶ τἄμʼ ἀφανδάνοντʼ ἔφυ S. Ant. 501.
desagradar, disgustar
εἰ δ' ὑμῖν ὅδε μῦθος ἀφανδάνει
τῷ τὰ ... τοῦ πατρὸς ἔργα ἀπαδεῖν
σοὶ τἄμ' ἀφανδάνοντ' ἔφυ
para ti mis palabras son de por sí desagradables
ἀφ·ανδάνω (seul. prés. et inf. ao. 2 ion. ἀπαδεῖν) déplaire, n’être pas agréable : τινι, Od. 16, 387 ; Hdt. 2, 129 (inf. ao. 2) ; Soph. Ant. 501, à qqn.
Étym. ἀπό, ἁνδάνω.
ἀφανδάνω, (ἁνδάνω), mißfallen, praes. Od. 16.387 ; Soph. Ant. 497 ; – aor. ion. ἀπαδεῖν, Her. 2.129.
ἀφανδάνω
[ἀφ-, ἀπο- 6.]
To displease, be displeasing to.
With dat.: ὑμῖν ὅδε μῦθος Od. 16.387.
ἀφανδάνω : displease; μῦθος ἀφανδάνει, Od. 16.387†.
ἀφανδάνω
- to displease, not to please, Od., Hdt., Soph.