ἄγνωτος
ἄγνωτος, ον,
- = ἄγνωστος, γνωτὰ κοὐκ ἄ. μοι S. OT 58; ἄγνωτα τοῖς θεωμένοις Ar. Ra. 926.
I
1 desconocido c. dat.
γνωτὰ κοὐκ ἄ. μοι
ἄγνωτα τοῖς θεωμένοις
• abs. Call.Fr.620.
2 oscuro, sin gloria
σιωπαί
οὐκ ἄγνωτ' ἀείδω
II desconocedor c. gen.
φωνὰ ψευδέων ἄ.
ἄ·γνωτος, ος, ον, inconnu de, dat. Soph. O.R. 58 ; Ar. Ran. 926.
Étym. ἀ, γιγνώσκω.
ἄγνωτος, unbekannt, Soph. O.R. 58 u. zuw. als Variante zu ἄγνωστος.
ἄγνωτος, -ον
- a act., ignorant, c. gen. φωνὰν ἀκούειν ψευδέων ἄγνωτον (v. l. ἄγνωστον) O. 6.67
- b pass., unknown οὐκ ἄγνωτʼ ἀείδω Ἰσθμίαν ἵπποισι νίκαν (v. l. ἀγνῶτʼ. “non obscure, sc. tibi pro tua sapientia, Isthmiacam cano victoriam.” Schr.) I. 2.12 τῶν ἀπειράτων γὰρ ἄγνωτοι σιωπαί (Mommsen: ἄγνωστοι codd. “le silence et lʼoubli” Puech.) I. 4.30