ἀγνώσσω
ἀγνώσσω,
- = ἀγνοέω, pres. only, mostly poet., Simm. 1.13, Musae. 249, D.P. 173, Coluth. 8, Nonn. D. 1.425, etc.; in late Prose, Luc. Ep.Sat. 25.
1 no entender, no comprender
οὐδέ τι τοίγε ἄλλων ἀγνώσσουσι βροτῶν ὀνομάκλυτον αὐδήν
2 ignorar, no conocer, desconocer
ἀγνώσσεις ... ὅτι
¿no sabes que ... ?μόνος ... ἀγνώσσεις ὡς ...
• c. ac.
ἀγνώσσων ἁλὸς ἔργα
ἄρκυν ὀλέθρου
δόλον
• abs.
παρ' ἀνδρὶ ἀγνώσσοντι
ἀγνώσσω (seul. prés.) c. ἀγνοέω, Mus. 249 ; Col. 8, etc. ; en prose, seul. Luc. Ep. sat. 25.
Étym. probabl. de ἀγνώσασκε, v. ἀγνοέω.
ἄ·γνωστος, ος, ον :
I pass.
1 inconnu, ignoré, Eur. I.T. 94 ; ἄ. τινι, Od. 2, 175, inconnu de qqn ; subst. ὁ Ἄγνωστος, Luc. Philopatr. 9 ; NT. Ap. 17, 23, le Dieu inconnu, à Athènes ||
2 qu’on ne peut connaître, inintelligible, Od. 13, 191 ; Thc. 3, 94 ; ou qui échappe à la connaissance, Plat. Theæt. 202b, etc. ||
II act. qui ne sait pas, ignorant de, gén. Pd. O. 6, 67 ; abs. ignorant, Luc. Halc. 3 ||
Cp. -ότερος, Arstt. An. pr. 2, 16 ; Metaph. 1, 3, etc. Sup. -ότατος, Thc. 3, 94 (var. ἀγνώστατος).
Étym. ἀ, γνωστός.
ἀγνώσσω, nur bei Sp. wie Col. 8.186 ; oft Nonn.; Dion.Per. 173 ; Tzetz.