ἄοζος
ἄοζος, servant
ἄοζος2, with no or few branches> ἄνοζος
ἄοζ-ος, ὁ,
- = θεράπων, servant, attendant, esp. belonging to a temple, A. Ag. 231 (lyr.), cf. Call. Del. 249, IG 9(1).976 (Corc.). (sṃ-sod-yos, root sed- ‘go’, Slav. chodu, cf. ὁδός.)
ἄοζος, ον,
- = ἄνοζος, q.v.
servidor
φράσεν δ' ἀόζοις πατήρ
•Cf.
1 ἄ·οζος, ου (ὁ) serviteur dans un sacrifice, Eschl. Ag. 231.
Étym. p. *ἀόδιος, de ἀ cop. et ὁδός ; cf. ἀκόλουθος.
2 ἄ·οζος, ος, ον, sans nœuds, sans bourgeons, Th. H.P. 1, 5, 4, etc.
Étym. ἀ, ὄζος ; cf. ἄνοζος.
ἄοζος ¹, (vielleicht mit αἰζηός verwandt), ὁ, Diener, bes. Opferdiener, Aesch. Ag. 223 ; Hesych. μάγειροι, ὑπηρέται, θεράποντες, ἀκόλουθοι ; ἄζοι Ath. VI.267c ist wohl korrumpiert.
ἄοζος ², ohne Aeste, Theophr., auch ἄνοζος.
ἄοζος
Perh. from α copul., ὁδός; cf. ἀκόλουθος.
- a servant, attendant, Aesch.