ἄοικος
ἄοικος, houseless, homeless
ἄοικ-ος, ον,
- houseless, homeless, Hes. Op. 602, E. Hipp. 1029, Pl. Smp. 203d, etc.; ἐπὶ ξένης χώρας ἄοικος S. Tr. 300; of animals, Arist. HA 488a21: Comp., D.Chr. 6.62.
- II ἄ. εἰσοίκησις a homeless, i.e. miserable, home, S. Ph. 534, cf. Nonn. D. 17.42.
1 inhóspito, inhabitable
εἰσοίκησις
χώρα
οἶκος
2 que no tiene casa de pers.
θῆτά τ' ἄοικον ποιεῖσθαι ... κέλομαι
y te pido que contrates un bracero sin casaταύτας ... ἐπὶ ξένης χώρας ἀοίκους
• de anim. que no tiene guarida Arist.HA 488a21.
ἄ·οικος, ος, ον :
I sans maison, sans abri, Plat. Conv. 203d, etc. ; Arstt. H.A. 1, 1, etc. ; d’où :
1 pauvre, Plat. Phædr. 240a ||
2 sans famille, Hés. O. 600 ||
3 sans foyer, en parl. de captives, Soph. Tr. 300 ||
II qui n’est pas une maison, inhabitable, Soph. Ph. 534.
Étym. ἀ, οἶκος.
1. zonder huis, dakloos.
2. die geen huis is; onherbergzaam:
ἄοικος, (felt. ἄνοικος),
1) ohne Haus, ohne eigene Familie, mit ἀνέστιος verbunden Hes. O. 600 ; καὶ ἄπαις Plat. Phaedr. 240a ; arm, Symp. 203d ; χώρας ἄ., von Verbannten, Soph. Tr. 299.
2) unwohnlich, ἄοικος ἐνοίκησις Soph. Phil. 530.
1) ohne Haus, ohne eigene Familie, mit ἀνέστιος verbunden Hes. O. 600 ; καὶ ἄπαις Plat. Phaedr. 240a ; arm, Symp. 203d ; χώρας ἄ., von Verbannten, Soph. Tr. 299.
2) unwohnlich, ἄοικος ἐνοίκησις Soph. Phil. 530.
ἄοικος
- Ihouseless, homeless, Hes., Soph., etc.
- IIἄοικος εἰσοίκησις a homeless, i. e. miserable, home, Soph.