ἐμπάτακτος
ἐμπάτακτος [πᾰ], ον,
- = ἐμβρόντητος, Ptol. Tetr. 165.
atónito, estupefacto Ptol.Tetr.3.14.23, 3.14.32.
ἐμ·πάτακτος, ος, ον [πᾰ] frappé (de la foudre), d’où qui a l’esprit frappé, aliéné, Ptol. Tetr. 165.
Étym. ἐν, πατάσσω.