ἐνοφείλομαι
ἐν·οφείλομαι (seul. prés.) être hypothéqué sur, avec ἐν et le dat. Dém. 1197 fin, 1249, 23.
ἐνοφείλομαι, (ὀφείλω), als Schuld darauf haften ; ἐν τῇ οὐσίᾳ τῇ ἐκείνου ἐνοφειλόμενον αὑτῷ τοῦτο τὸ ἀργύριον, sein Geld stehe auf dessen Gut, haste als Schuld auf dem Vermögen, Dem. 49.45, vgl. 53.10 ; Inscr. 530.