ἑνόω
ἑνόω, make one, unite
- make one, unite, λίαν τὴν πόλιν Arist. Pol. 1261b10: τὰ ἐναντιώτατα Archyt. ap. Stob. 1.41.2; τὰ πολυμιγῆ Herm. ap. eund. 1.49.3; τὸ ἀκούειν τῷ πράττειν Ph. 1.609: ἑνοῦν τινὰ τῇ γῇ to bury him, Philostr. Im. 2.29; of mixing drugs, ἀκριβῶς ἕνωσον Dsc. Eup. 1.13, cf. 1.31 (Pass.):—Pass., Ph. 1.471, al., Cleom. 2.1, etc.; ἡνῶσθαι τὰ πάντα Arr. Epict. 1.14.2; λίμνη . . ἡνωμένη τῇ θαλάσσῃ Ath. 7.311d; τὰ φύσει ἡνωμένα things united by nature, Longin. 22.3; τὰ ἡ. propositions couched in the singular number, Id. 24.1; ἡνωμένοι, opp. ἀσύντακτοι, of troops, J. BJ 3.2.2; esp. in Philos., unified, τὸ μὲν ὂν ἀριθμὸς ἡνωμένος Plot. 6.6.9; τὸ ἡ., = τὸ ὄν, Dam. Pr. 20, cf. 68, al.
I tr.
1 unificar partes o elementos, integrar bajo una unidad superior
τὴν πόλιν
ἡ φύσις ... ἑνοῖ τὰ πολυμιγῆ πρὸς τὴν τῶν ἀστέρων ἁρμονίαν
• en fil. neopl. τὸ ἡνωμένον lo unificado, componente unificado
πᾶν πλῆθος ἢ ἐξ ἡνωμένων ἐστὶν ἢ ἐξ ἑνάδων
2 unir, juntar, disponer una cosa junto a otra, agrupar
τὰ ἀγάλματα τῶν θεῶν Αἰγύπτιοι τὼ πόδε ζευγνύοντες καὶ ὥσπερ ἑνοῦντες ἱστᾶσιν
δρέπανον ... τὸ πάντα διχάζειν καὶ μηδὲν ἑνοῦν
οὐκ ὄντος τοῦ ἄλλο πρὸς ἄλλο μέρος αὐτοῦ ἑνοῦντος
ἑνουμένην δὲ τὴν τῶν πολεμίων δύναμιν οὐχ ὑπομείνας
3 medic. cerrar, cicatrizar heridas
βοτάνην ἣ ... ἑνώσει πληγάς
πτίλον ... περιστερᾶς ... τὰς ἐκ πληγῆς ῥήξεις τῶν ὀφθαλμῶν ἑνοῖ καὶ ἰᾶται
4 farm. unir, mezclar gener. ingredientes machacados en un mortero, c. ac. y dat.
ἐμβαλὼν ἐν θυίᾳ τὸ μέλι ... ἕνωσον αὐτῷ τὸ ὕδωρ
τυρὸς ... ἀφεψήματι κρέως ὑείου δευθεὶς καὶ ἑνωθεὶς ἐν θυίᾳ καλῶς
• c. ac. y giro prep.
λαβὼν τὸ ὕλισμα ἕνωσον αὐτὸ μετὰ τοῦ φάβατος εἰς ἰγδίον
μυελὸς τοῦ προβάτου ἑνούμενος μετὰ χηνείου στέατος
• c. dos ac.
βούτυρον καὶ ψιμύθιον ἴσα ἐπιμελῶς ἑνώσας χρῶ
• ref. otros preparados
θυμιῶντες ἑνῶσιν ὑπὸ τοὺς σχοίνους ἢ τὴν ἐρέαν τὸ πῦρ καὶ τὸ θεῖον
al fumigar unen bajo los juncos o la lana el fuego y el azufre
• fundir metales, en v. pas.
τὰ ἑνούμενα σίδηρα
II intr. en v. med.-pas.
1 unirse, juntarse en uno anat.
(φλέβες) ἡνωμέναι
οἱ ... δύο μύες ἑνούμενοί τε καὶ συμφυόμενοι
• unirse, fundirse en un único ser, hacerse uno
εἴχοντο ἀλλήλοις ... ὥσπερ ἡνωμένοι
ὅταν ἑνουμένων δύο λέξεων ... ε ... εἰς υ μεταβληθῇ οἷον ‘τὸ ἔλαιον τοὔλαιον’
ἀσυγχύτως ἥνωται τῷ σώματι ἡ ψυχή
ἑνώθητε τῷ ἐπισκόπῳ
κατὰ σάρκα καὶ πνεῦμα ἡνωμένοις πάσῃ ἐντολῇ αὐτοῦ
ὅσον γὰρ ἑνοῦταί τις τῷ πλησίον, τοσοῦτον ἑνοῦται τῷ Θεῷ
• gener. en perf. ser uno, ser una unidad, formar una unidad
διάσκεψαι τὰ μέρη, ὡς τόποις μὲν διέζευκται (ὁ κόσμος), δυνάμεσι δὲ ἥνωται
ἐπὶ τὴν ἁπλῆν καὶ ἡνωμένην τῶν νοητῶν θεαμάτων ἀλήθειαν
οὐ δοκεῖ σοι ... ἡνῶσθαι τὰ πάντα;
¿no te parece que todo forma parte de una unidad?θεόν ... καὶ υἱὸν ... καὶ πνεῦμα ἅγιον, ἑνούμενα ... κατὰ δύναμιν
πνευματικῶς ἡνωμένος τῷ πατρί
de Cristo
• estar unido
ἀδελφαὶ ... ἑνοῦνται φύσει καὶ συγγενείᾳ μιᾷ
τὰ φύσει ἡνωμένα καὶ ἀδιανέμητα ... ταῖς ὑπερβάσεσιν ἀπ' ἀλλήλων ἄγειν
separar unos de otros mediante hipérbatos elementos unidos por naturaleza e inseparables
2 unirse, juntarse, ponerse juntos, en perf. estar juntos o uno al lado del otro
σύγκεινται δὲ στιχηδὸν ἄλλος ἐπ' ἄλλον ἡνώμενος
están dispuestas en fila cada una unida a la siguiente las cañas de la siringeἡνωμένοι
bien formados, en formación compacta de tropas, op. ἀσύντακτοι ‘desordenados’
• contiguo, adyacente
συνοικίας δύο ἡννομένας (sic) ἀλλήλ(αις)
τὸ ἡνωμένον αὐτῷ (τῷ ἐργαστηρίῳ) σύστρωμα ποδῶν συστρώσαντες