ἐξάκουστος
ἐξάκουστος, heard, audible
- heard, audible, Ph. Bel. 93.51; κραυγή D.S. 20.67; λόγος D.H. 10.41; ἦχος, ψόφος, Ath. 8.361e, Porph. Abst. 3.3; of persons, J. AJ 4.8.12.
- 2 famous, Sch. D.P. 13, Hsch.
I
1 de sonidos audible, perceptible al oído como pred., gener. c. εἰμί, γίγνομαι y asim.
ἐὰν [δὲ] ἐξάκουστον ἀπὸ τοῦ τείχους τι γένηται
κραυγῆς ἐξακούστου γινομένης
οὐθενὸς ἐ. ἦν ὁ λόγος
ἐ. ἐγένετο κατὰ πᾶσαν τὴν πόλιν αὐλῶν τε βόμβος καὶ κυμβάλων ἦχος
τὸν δὲ τοῦ ν (φθόγγον) μόνον ἐξάκουστον ἀποστέλλουσιν
φωναί
op. φωνὴ ἀμαυρά
οἰμωγὴ ... ἐ. καὶ τοῖς πολεμίοις ἐγίνετο
ἡμῖν δὲ ὁ ψόφος μόνος ἐ.
• subst.
μᾶλλον ἐξάκουστα βοησάμενοι
• en la expr. εἰς ἐξάκουστον de un modo audible, a las claras, para hacerse entender
εἰς ἐ. κεκραγὼς εἶπεν
μὴ εἰς ἐ. βοῆσαι
εἰς ἐ. γελᾶν
reír a las claras
2 de pers. audible, que se hace oír
ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ σταθείς, ἀφ' οὗ γένοιτ' ἂν ἐ.
3 fig., de pers. y cosas del que se oye hablar, de donde famoso, ilustre
παρὰ ἀνθρώποις ἐ.
famoso entre los hombresτὸ ἐξάκουστον χωρίον
II adv. -ως desaforadamente
ἐκτεταμένως καὶ ἐ. βοᾶν