ἐξαιφνίδιος
ἐξαιφνίδιος, sudden
ἐξαιφν-ίδιος, ον, also α, ον Pl. Cra. 414a, Gal. 6.185:—
- sudden, αὔξη Pl. l.c.; μεταβολή Gal. l.c.; ἐπιδρομαὶ τῆς τύχης Hierocl. p.60 A.
1 repentino
αὔξη
μεταβολή
φόβος
ὀδύναι
ἐξαιφνίδιοι ἐπιδρομαὶ τῆς τύχης
• neutr. subst.
κατὰ τὸ ἐ. καὶ παράδοξον
τὸ δ' ἐξαιφνίδιον αὐτοῦ τῆς γενέσεως
lo repentino de su aparición dicho de las convulsiones epilépticas
• neutr. sg. como adv. de repente
ἐξαιφνίδιόν τε καὶ ἀδοκήτως
2 adv. -ως de repente
ἄλγημα κεφαλῆς ἐ.
ἐξαιφνίδιος, ος ou α, ον [ῐδ] subit, soudain, Hiérocl. (Stob. 479, 27) ||
➳ Fém. -α, Plat. Crat. 414a.
Étym. ἐξαίφνης.
ἐξαιφνίδιος, α, ον, plötzlich ; αὔξη Plat. Crat. 414a ; – Sp.