ἐξακεστήριος
ἐξακεστήριος, remedying evil
ἐξᾰκ-εστήριος, α, ον,
- remedying evil, Ζεύς Lex Solonis ap. Poll. 8.142; epith. of Hera, Hsch.; θεοί D.H. 10.2.
- 2 expiatory, θυσία Id. 5.54.
1 que conjura el mal prob. como epít. de Zeus IGVelia 13 (IV a.C.), como epít. divino
θεοί
2 expiatorio
θυσία
ἐξακεστήριος, ος, ον [ᾰ]
1 qui guérit, DH. 10, 2 ||
2 expiatoire, DH. 5, 54.
Étym. ἐξακέομαι.
ἐξακεστήριος, heilend, sühnend ; θυσία, Sühnopfer, Dion.Hal. 5.54 ; θεοί 10.2. S. ἐξακεστήρ.