ἐπίχολος

ἐπίχολ-ος, ον,

• full of bile, bilious, πυρετοί Hp. Fract. 35; splenetic, ill-tempered, Philostr. VS 2.8.2; ταῖς ὀργαῖς Plu. Sanit. 2.129c.
• • II Act., producing bile, ποίη -ωτάτη Hdt. 4.58.

ἐπίχολος, gallig, voll Galle, gallsüchtig, σῶμα, Hippocr.; – ὀργαῖς ἐπίχολοι, zum Zorne geneigt, jähzornig, Plut.; σοφιστῶν θερμότατος καὶ ἐπιχολώτατος Philostr. Soph. 2.8. – Akt., das Wachsen der Galle befördernd, ποίη ἐπιχολωτάτη Her. 4.58 ; vgl. aber ἐπίχυλος.

ἐπίχολος ἐπί-χολος, ον χολή

• act. producing bile, ποίη ἐπιχολωτάτη Hdt.