ἐπαιτιάομαι

ἐπαιτιάομαι, fut. -άσομαι [ᾱ], Ion. -ήσομαι,

• bring a charge against, accuse, τινά Hdt. 2.121.βʹ, etc.; θεὸν ἐ. Hp. Aër. 22; ἐ. τινά τινος accuse one of a thing, Th. 6.28, D. 21.114; ἦ κἀμὲ γάρ τι ξυμφοραῖς ἐπαιτιᾷ; for your mishaps, A. Pr. 974; also κείνην ἐπαιτιῶμαι τοῦδε βουλεῦσαι τάφου I accuse her of this burial, that she planned it, S. Ant. 490: c. inf., ὧν ἐπαιτιᾷ με δρᾶν Id. OT 645; ὃν . . με . . τρέφειν μιάστορα ἐπῃτιάσω Id. El. 604; Αἴσωπον . . φιάλην ἐπῃτιῶντο κλέψαι Ar. V. 1447, etc.; τὴν πρόμαντιν ἐ. αὐτὸν πεῖσαι Th. 5.16; so ἐ. τινὰ ὅτι . . Hdt. 6.30, Th. 2.70: c. acc. rei, lay the blame upon, τὴν ξυμφορὰν τῆς φυγῆς Id. 8.81; τὸ μῆκος τῆς πορείας Pl. Ep. 329a: also c. acc. cogn., μέζονα ἐπαιτιώμενος bringing heavier accusations, Hdt. 1.26; τοῦτο ἐπαιτιῶμαι, c. acc. inf., I complain of this, viz. that . ., Pl. R. 497b: also c. dupl. acc., ἃ ἐπαιτιῶμαι τὴν γυναῖκα ταύτην the charges which I bring against her, Antiphο 1.10; τῷ μὲν νῷ οὐδὲν χρώμενον οὐδέ τινας αἰτίας ἐπαιτιώμενον nor ascribing any causes to it, Pl. Phd. 98b.

ἐπαιτιάομαι, med., Einen wobei, wegen einer Sache beschuldigen, ihm die Schuld wovon beimessen, ἐμέ τι συμφοραῖς ἐπαιτιᾷ Aesch. Prom. 976 ; τινὰ δρᾶν τι Soph. O.R. 645 ; El. 594 ; τινά, ὅτι Her. 6.30, wie Thuc. 2.70 u. A.; τὴν ἰδίαν συμφορὰν ἐπῃτιάσατο (vor Bekker ἐπῃτίασε) καὶ ἀνωλοφύρατο Thuc. 8.81 ; mit acc. c. inf., 5.16 ; Aesch. 1.158 ; μείζονα, größere Schuld geben, Her. 1.26 ; αἰτίας Plat. Phaed. 98b. – Häufig τινά τινος, Thuc. 6.28 ; Dem. 21.114 ; ἃ ἐπαιτιῶμαι τὴν γυναῖκα ταύτην Antiph. 1.10. – Allgemeiner, vorwenden, τὸ μέγεθος τοῦ πλοῦ καὶ τοῦ πόνου Plat. epist. VII.329a ; – ἐπαιτίᾱτος, zu beschuldigen, Jos.

ἐπαιτιάομαι fut. -άσομαι Ionic -ήσομαι

• Dep.:— to bring a charge against, accuse, τινα Hdt., Attic; ἐπ. τινά τινος to accuse one of a thing, Thuc., Dem.; c. inf. to accuse one of doing a thing, Soph., etc.:—c. acc. rei, to lay the blame upon, Thuc., Plat.