ἐπαίτης
ἐπαίτης, beggar
ἐπαίτ-ης, ου, ὁ,
- beggar, Teles p. 14 H., Nech. ap. Vett.Val. 290.2, Ath. 5.192f, D.C. 66.8 codd.
ἐπαίτης, ου (ὁ) mendiant, Télès (Stob. Fl. 5, 67) ; Ath. 192f ; DC. 66, 8, 3, etc.
Étym. ἐπαιτέω.
ἐπαίτης, ὁ, der fordert, Bettler, Teles Stob. fl. 5.67 ; Ath. V.192f u. a.Sp.