ἐπάϊστος

ἐπάϊστος, ον, (ἐπαϊω)

• heard of, detected, usu. c. part., ἐ. ἐγένετο ἐργασμένος Hdt. 2.119; ἐ. ἐγένετο προδιδούς Id. 8.128, cf. 6.74; ἐ. ἐγένετο ὑπὸ Καμβύσεω Id. 3.15, cf. 7.146; perceived, Ant.Lib. 34.4. Adv. -τως Onat. ap. Stob. 1.1.39 (dub.).

ἐπάϊστος, gehört, ruchbar ; ὡς ἐπάϊστος ἐγένετο τοῦτο εἰργασμένος, es wurde bekannt, daß er dies getan hatte, Her. 2.119, öfter ; ἐπεί τε ἐπάϊστος ἐγένετο ὑπὸ Καμβύσεω 3.15. Sonst nur Sp.

ἐπάϊστος, ον ἐπαΐω

• heard of, detected, Hdt.