ἐπιστρεπτικός
ἐπιστρεπτικός, reflexive, capable of returning
ἐπι-στρεπτικός, ή, όν,
- reflexive, capable of returning to its source, δύναμις Procl. in Prm. p.607 S.; ἐ. πρὸς ἑαυτό Id. Inst. 15; κλητικὸν εἰς ἑαυτὸ καὶ ἐ. Herm. in Phdr. p.65 A.: Comp., Dam. Pr. 77. Adv. -κῶς ib. 221:—also as gloss on ἐπιστροφάδην, Eust. 1956.49.
ἐπιστρεπτικός, ή, όν, qui fait se convertir, qui amène la conversion de, Procl. Plat. Parm. 607 ; Orig. 1, 1004, 1180, 1436.
Étym. ἐπιστρέφω.
ἐπιστρεπτικός, ή, όν, was bewirkt, daß man in sich geht, sich ändert, Sp.