ἐπιτυχία

ἐπιτυχ-ία, ἡ,

• luck, chance, ὁκόσα -τυχίῃ ποιέουσιν οἱ ἰητροί Hp. Morb. 1.1.
• • • 2 success, opp. ἀποτυχίη, Democr. 275; ἐν ταῖς μάχαις Plb. 1.6.4; τῶν μαντευμάτων D.H. 3.70; ἔργων OG 1678.2 (Egypt, ii A.D.): pl., Phld. Po. 2.33; advantage, Ph. 2.326.
    • • b κατʼ ἐπιτυχίαν casually, by a fortunate coincidence, Plot. 2.3.7.
    • 3 undertaking, ματαία ἐ. BGU 1060.3 (i B.C.).