ἐπιτύμβιος
ἐπιτύμβιος, at the grave, on the grave
ἐπιτύμβ-ιος, ον (also α, ον Plu. (v. infr.)),
- Α= foreg. [ἐπιτυμβίδιος] I,αἶνος, θρῆνος, A. Ag. 1547 (lyr.), Ch. 335 (lyr.); εὖχος APl. 16.368; χοαί S. Ant. 901; σῆμα Epigr.Gr. 339.1 (Cyzicus); κρηπίς AP 7.657.11 (Leon.), cf. Hld. 4.8; Ἀφροδίτη ἐπιτυμβία, = Lat. Venus Libitina, Plu. Aet.Gr. 2.269b; θεοὶ ἐ. Tab.Defix. 99.9.
- II of an old woman ‘with one foot in the grave’, Alciphr. 3.62.
ἐπι·τύμβιος, ος, ον, qui est ou se fait sur un tombeau, Eschl. Ch. 335, etc. ; Soph. Ant. 901 ; Anth. 7, 604, 657 ; A. Pl. 5, 368 ; Ἀφροδίτη Ἐπιτυμβία, (au lieu de -ιος) Plut. M. 269b = lat. Venus Libitina, à Rome.
Étym. ἐπί, τύμβος.
ἐπιτύμβιος, auf dem Grabe, zum Grabe gehörig, αἶνος, θρῆνος, Grabgesang, Aesch. Ag. 1527, Ch. 331 ; χοαί, Grabspenden, Soph. Ant. 892 ; κρηπίς, λέκτρα, Leon.Tar. 98 Paul.Sil. 83 (VII.657, 604); a.Sp.; – Ἀφροδίτη ἐπιτυμβία, die röm. Venus Libitina, Plut. qu.Rom. 23.
ἐπιτύμβιος, ον
= ἐπιτυμβίδιος, Aesch., Soph.