ἐποικία
ἐποικ-ία, ἡ,
- = ἀποικία, IG 9(1).334.1 (in Locr. form ἐπιϝοικία); but f.l. for ἀποικία, App. BC 2.135.
- II = ἐποίκιον I, Gp. 10.1.1 (pl., s.v.l.).
ἐποικία, ας (ἡ)
1 colonisation d’un pays, colonie, App. Civ. 2, 135 ||
2 bien de campagne, ferme, Geop. 10, 1, 1.
Étym. ἔποικος.
ἐποικία, ἡ, Ansiedelung, Kolonie, Sp., wie App. B.C. 2.135 l.d.
[ἐποικία v.
- 1ἀποικία O. 1.24]