ἐρίδουπος
ἐρί-δουπος, ον,
- = ἐρίγδουπος, in Hom. always of things and places, ἀκταί, ποταμοί, Il. 20.50, Od. 10.515; αἴθουσα Il. 24.323, Od. 20.176; resounding, ἀκοή Emp. 4.11.
ἐρί·δουπος, ος, ον, c. ἐρίγδουπος, en parl. de choses (rivages, fleuves, etc.) Il. 20, 50, etc. ; Od. 10, 515, etc.
ἐρίδουπος, sehr tosend, hallend, bei Hom. immer von leblosen Dingen, z.B. αἴθουσα, ἀκταί Il. 20.50, ποταμοί Od. 9.515 ; s. ἐρίγδουπος.
ἐρίδουπος
See ἐρίγδουπος.
ἐρίδουπος : see ἐρίγδουπος.
ἐρίδουπος
ἐρί-δουπος, ον
= ἐρίγδουπος, Hom.