ἐριβρύχης
ἐρι-βρύχης [ῡ], ου, Ep. εω, ὁ,
- = sq., ταῦρος Hes. Th. 832; σῦς B. 5.116; πόντος, λέων, Opp. H. 1.476, 709.
ἐρι·βρύχης, ου [ῡ] adj. m. au bruit retentissant, Hés. Th. 832 ; Opp. H. 1, 476, 709.
Étym. ἐρι-, βρύχω.
ἐριβρύχης, ὁ, = ἐρίβρυχος, ταῦρος Hes. Th. 832 ; πόντος, λέων, Opp. H. 1.476, 709.
ἐριβρύχης
= ἐρίβρῡχος, Hes.