ἐριδμαίνω
ἐριδμαίνω, to provoke to strife, irritate
ἐριδμαίνω,
- = ἐρεθίζω, to provoke to strife, irritate, σφήκεσσιν ἐοικότες.. οὓς παῖδες ἐριδμαίνωσιν Il. 16.260.
- II intr., = ἐριδαίνω, contend, A.R. 3.94; of friendly rivalry, Mosch. 2.69; διάτι APl. 16.297; ἐριδμαίνεσκε χροῆς ὕπερ Nic. Al. 407; περὶ νίκης Nonn. D. 37.490: c. inf., φιλήματος ἄκρα φέρεσθαι Theoc. 12.31.
- 2 c. dat., contend against, Nonn. D. 7.355, al.
ἐριδμαίνω (seul. prés. et impf. itér.)
1 irriter, exciter, Il. 16, 260 ||
2 lutter pour, se disputer : διά τι, A. Pl. 4, 297 ; τι, Mosch. 2, 69 ; ὑπέρ τινος, Nic. Al. 407, se disputer qqe ch. ; avec l’inf. Thcr. Idyl. 12, 31, pour faire qqe ch. ||
➳ Prés. Il. 16, 260 ; Thcr. Idyl. 12, 33 (-ουσι, var. -οντι) ; A. Rh. 3, 94, etc. ; impf. itér. 3 sg. ἐριδμαίνεσκε, Nic. Al. 407 ; Q. Sm. 4, 123.
Étym. *ἔριδμα, c. ἔρισμα, de ἐρίζω.
ἐριδμαίνω, a) = ἐρεθίζω, necken, reizen, Il. 16.260 ; Ap.Rh. 3.94.
b) = ἐριδαίνω, streiten, wettkämpfen, ἄκρα φέρεσθαι Theocr. 12.31 ; δρέπτον ἐριδμαίνουσαι, um die Wette, Mosch. 2.69 ; sich streiten, Ep.adesp. 486 (Plan. 297), u. a. sp.D.
b) = ἐριδαίνω, streiten, wettkämpfen, ἄκρα φέρεσθαι Theocr. 12.31 ; δρέπτον ἐριδμαίνουσαι, um die Wette, Mosch. 2.69 ; sich streiten, Ep.adesp. 486 (Plan. 297), u. a. sp.D.
ἐριδμαίνω
[ἔρις.]
To irritate, enrage Il. 16.260.
ἐριδμαίνω (ἔρις): irritate, stir up, Il. 16.260†.
ἐριδμαίνω
= ἐρεθίζω,
- Ito provoke to strife, irritate, Il.
- IIintr. = ἐριδαίνω, to contend, Theocr., Mosch.