ἑνοειδής
ἑνοειδής, single, simple
- single, simple, φωνή Nicom. Harm. 12.
- II resembling, having the form of unity, Plot. 6.9.5, Jul. Or. 4.139b, al., Procl. in Prm. p.540 S., etc.; opp. πληθοειδής, Dam. Pr. 45: Comp., ib. 38, Procl. Inst. 62: Sup., Id. in R. 1.177. Adv. -δῶς Jul. Or. 4.143b, Nicom. Ar. 1.6, Iamb. Myst. 1.3, Dam. Pr. 237.
I
1 fil. cuya esencia es la unidad, esencialmente uno
ἄσχιστον ... καὶ ἑ. τὸ ἴσον
τὸ μὲν κατὰ τὸ ἐν αὐτῇ (ψυχῇ) ἑ., τὸ δὲ κατὰ τὸ πληθυόμενον
• que tiene como forma la unidad
πᾶσα ἡ σειρὰ τῶν θεῶν ἑ.
op. πληθοειδής
δυνάμεις
•
ἑνοειδεῖς· ἑνὶ θεῷ ὅμοιοι
2 mús. unificado, al unísono
ὥστε ἑνοειδῆ τὴν ἐξ αὐτῶν φωνὴν γενέσθαι καὶ οἷον μίαν
II adv. -ῶς unitariamente, manteniendo la unidad
τὰ πρώτιστα εἴδη ... διηρμοσμένα ἀλλήλοις ἀχωρίστως καὶ ἑ.
(θεοὶ) πληθυνόμενοι μὲν ... περὶ αὐτὸν δὲ ἑ. ὄντες
ἑ. ἐνεργεῖ
• adv. ἑνοειδῶς .