ἐνοικίζω
ἐνοικίζω, to settle in
- settle in a place, plant, fix in, A. Fr. 252; παρά τισί τι ἐ. Pl. Epin. 978c:—Med., ἀλλοεθνεῖς -ισάμενοι γυναῖκας J. AJ 11.5.4:—Pass., take up oneʼs abode in a place, Hdt. 1.68 (so in aor. Med., Th. 6.2); also, = ἐνοικέω I.3, ἐπιτηδεύμασι Pl. Ax. 371c.
- 2 introduce a tenant into premises, ἐ. καὶ ἐξοικίζειν BGU 1116.18 (i B. C.).
I tr.
1 instalar, fig. fijar
ἐνῴκισεν δεινὴν †στομάτων† ἔμφυσιν
(la serpiente) fijó (en el pie de Filoctetes) la terrible impronta de (los dientes de) su boca
• c. ac. abstr. y dat. o prep. c. dat. instalar, establecer, imponer
παρὰ δ' ἡμῖν τοῦτ' αὐτὸ πρῶτον ἐνῴκισεν ὁ θεός
τῶν μαθημάτων, ἃ τοῖς Ἕλλησιν ἐνοικίζειν ... ἐπειρᾶτο
(ἡλικία) νοῦν τε καὶ φρόνησιν ἐνοικίζει τῷ ζῴῳ
2 instalar
a) c. ac. de pers. alojar en la casa propia, dar habitación
ἐνοίκισον ἀλλότριον
ἔχειν τὴν ἐξουσίαν ἐνοικίζειν καὶ ἐξοικίζειν οὓς ἐὰν βούληται
• frec. en lit. crist., fig. alojar, aposentar, dejar entrar
κρέα ... νόσους ἐνοικίζει
(la carne) aloja en casa, e.e., en el cuerpo las enfermedadesἐνοικιεῖ γὰρ ἡμᾶς ταῖς ἄνω μοναῖς
de Cristoτὸν παράκλητον ἐνῴκισας ἡμῖν
ἡ ψυχὴ ἐνοικίζετο τῷ σώματι
τῷ βίῳ τούτῳ ὡς ἡμετέρᾳ οἰκίᾳ ἐνῳκίσθημεν
b) en v. med. c. ac. de n. de mujer traer a casa como esposa
ἀλλοεθνεῖς ἐνοικισαμένους γυναῖκας
αὐτὸς δὲ (Ἔρως) τὰς θείας καὶ οὐρανίας ψυχὰς ἐνῳκίσατο
c) ref. a pueblos establecer
ἔνθα τοὺς παῖδας τῶν Μυσῶν ἐνῴκισεν Ἡρακλῆς
οἱ δὲ αὐτοὺς ἐνοικίζουσιν ἐς γῆς τῆς σφετέρας τὴν ἐρημοτέραν
• c. ac. de ciu. fundar, poblar en v. pas.
(λιμένας) παρασχεῖν δὲ καὶ πόλεις ἐνοικισθῆναι
(los puertos) permiten que sean fundadas ciudades
3 acostumbrar, habituar en v. pas.
τίσιν ἐπιτηδεύμασιν ἐνῳκίσθη τῷ σώματι
a qué hábitos fue acostumbrado por su cuerpo
4 fil. dotar de, atribuir c. suj. de pers. y dat. o rég. prep.
ὁ Πλάτων οὐ τοῖς σώμασιν ἐνοικίζει τοῖς τῶν ἀλόγων τὴν ἡμετέραν ψυχήν
(Ἀναξαγόρας) εἰς πάντα τὰ ζῷα ἐνοικίζει καὶ τὸν νοῦν
(Anaxágoras) atribuye también mente a todos los seres vivos
II intr., en v. med.-pas.
1 instalarse
a) de individuos alojarse, habitar
ἐνοικίσθη
se alojó (en el patio del herrero)θεοῦ μοῖρα τοῖς σώμασιν ἐνοικίζεται
ἔγνω τοῖς σατραπείοις ἐνῳκισμένους
supo que estaban alojados en los palacios de los sátrapasπλησίον τῆς θαλάσσης παρὰ ἀνδρὶ Αἰγιαλεῖ
εἰς μακάρων δὲ χῶρον Κρι<σ>πίνας ψυχὰ ἐνῳκίσατο
en una tumbaδι' Υἱοῦ μεσίτου τοῖς πᾶσιν ἐνοικιζόμενος
b) de pueblos poblar un lugar, establecerse en un lugar c. compl. de lugar sobreentendido
Σικανοὶ δὲ ... πρῶτοι φαίνονται ἐνοικισάμενοι
ἐς μὲν Ἄνθειαν ... μὴ ἐνοικίζεσθαι τοῖς Ἀχαιοῖς ἀπεῖπε
2 fig. c. suj. abstr. instalarse, hacerse habitual
φιλοπλουτία ... καὶ φθόνος ἄκρατος ἐνοικίζεται μετὰ δυσμενείας
(ἡδοναί) λανθάνουσιν ἐνῳκισμέναι
1. act. stichten; overdr. vestigen (in), inplanten:
2. med.-pass. zich vestigen (in), met dat.
- to settle in a place:—Pass. to be settled in a place, to take up oneʼs abode there, Hdt.; so in Mid., Thuc.