ἑτερούσιος
ἑτερούσιος, v. ἑτεροούσιος.
ἑτερ·ούσιος, ος, ον, d’essence différente, Nyss. 2, 25 et 32 ; Chrys. 6, 627.
Étym. ἕ. οὐσία.
ἑτερούσιος, von anderm, verschiedenem Wesen, neben ἀλλότριος Porphyr. Stob. fl. 1.88 ; im Ggstz von ὁμοούσιος K.S.