ἰκτίν

ἰκτίν, ῖνος, ὁ,

• = sq., Lyr. in Philol. 80.336 (-τειν Pap.): acc. sg. ἰκτῖνα Ar. Fr. 628, Pl.Com. 243, Jul. Mis. 366a: gen. sg. ἰκτῖνος ibid.: nom.pl. ἰκτῖνες Paus. 5.14.1: dat. pl. ἰκτῖσι Ctes. Fr. 57.11: nom. sg. also ἰκτίς, Gloss., prob. in Hsch. (Pamph.).

ἰκτίν, ῖνος, ὁ, = ἰκτῖνος ; ἰκτῖνα Ar. frg. 525 u. Plat. com. im EM. 475.35, das ἴκτινα schreibt ; im plur. ἰκτῖνες öfter als v.l. für ἰκτῖνοι. S. Lobeck paralip. 171.