ἱεροφαντέω

ἱεροφαντ-έω,

• to be a ἱεροφάντης, Luc. Alex. 39, SIG 869.19 (Eleusis, ii A.D.).
• • • 2 initiate, instruct in mysteries, Ph. 2.403, al.: c. dat., Id. 1.146:—Pass., -ουμένη ψυχή Id. 2.187.
  • II trans., expound as a hierophant, τελετάς Heraclit. All. 64:—Pass., τοὺς ἱεροφαντηθέντας λογισμοὺς θεοῦ inspired, Ph. 1.194.